Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/4905 K.2021/20227

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28/11/2017 tarih, 2014/486 Esas ve 2017/497 Karar sayılı kararı da gözetildiğinde, bina niteliğindeki mağdura ait iş yerinden “tırnakçılık” tabir edilen yöntemle 20 TL parayı çalan sanıkların eyleminin,suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, hatalı nitelendirme ile aynı yasanın 142/2-b maddesi ile uygulama yapılması,

2- Kolluk görevlileri tarafından düzenlenen 12/05/2015 tarihli olay, yakalama ve salıverilme tutanağının kapsamına göre, hırsızlık suçunun işlendiği iş yerinden çıktıkları görülen sanıkların, olayı mağdurdan öğrenen polisler tarafından kesintisiz takip ile yakalandıklarının anlaşılması karşısında, hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı ve haklarında TCK'nın 35/1-2. maddesinin tatbik edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3- Dosya içeriğinden suça konu paranın 20 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,