KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2021/5134 E., 2022/567 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Ocak 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suça sürüklenen çocuk
- ...
- Suçlar
- Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
1- Nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde:
Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Sosyal inceleme raporu için harcanması zorunlu kamu masrafı niteliğinde bulunması nedeniyle bilirkişiye ödenen ücretin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki sosyal inceleme raporu için bilirkişi ücreti olarak belirlenen 75 TL masrafın yargılama giderleri ile ilgili bölümden çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
2- İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde:
Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 116/4, 31/2. maddelerinde tanımlanan suç aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık olağan dava zaman aşımına bağlı olup, karar tarihi olan 15.03.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar bu sürenin geçmiş bulunması,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2021/5134, K. 2022/567, 24 Ocak 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama