Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2022/2490 K.2023/8491

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Selçuk Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.05.2014 tarihli ve 2014/522 Soruşturma numaralı iddianamesi ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un (5237 sayılı Kanun) 106/2-a, 53, 54, 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Selçuk Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.06.2014 tarihli ve 2014/131 Esas, 2014/144 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106/1, 106/2-a, 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Selçuk Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.06.2014 tarihli ve 2014/131 Esas, 2014/144 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 01.10.2020 tarihli ve 2020/346 Esas 2020/3183 Karar sayılı kararı ile;

"Sanık ... hakkında yakınan ...’ye karşı tehdit suçundan düzenlenen Selçuk Cumhuriyet Başsavcılığının 30.05.2014 gün 2014/92 sayılı iddianame anlatımına göre, sanık ...’in yanında çalışan yakınandan günlük hasılatı isteyip bıçak tevcih edip tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin sübutu halinde yağma veya yağmanın daha az cezayı gerektiren hali olan 5237 sayılı TCK’nin 150/1. maddesi yollamasıyla tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması"

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma kararı üzerine, ... 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.09.2021 tarihli ve 2021/199 Esas, 2021/341 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 150/1 inci maddesi delâletiyle 106/2-a, 62/1, 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri 1. Sanığın, mağdura bıçak göstermediğine, suçun sübut bulmadığına ve suçun maddi, manevi unsurları itibariyle oluşmadığına 2. Vesaire İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, mağdurun çalıştığı pizza dükkanının sahibi olduğu, mağdurun ise motorlu kurye olarak sanığın iş yerinde çalıştığı, 02.03.2014 günü dükkanda dağıtım için kullanılan motorun hacizli olması ve bağlanması nedeniyle sanık ile mağdur arasında tartışma çıktığı, sanığın mağdurun elindeki bıçak ile tehdit ederek mağdurun üstünde bulunan fakat sanığın dükkanına ait paraların kendisine iadesini istediği mağdur ve sanık ikrarı neticesinde anlaşılmıştır.

2. Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmının gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. ... 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.09.2021 tarihli ve 2021/199 Esas, 2021/341 Karar sayılı kararında, tanıklar E. G., L. C., suçtan zarar görenin aşamalardaki beyanlarından ve sanığın aşamalardaki tevil yollu ikrarları ile sanığın atılı suçu işlediği anlaşıldığından suçun sübutuna dair ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Ancak

Sanık, mağdurun çalıştığı iş yerinin sahibidir ve suç tarihinde mağdurun üstünde iş yerine ait paralar bulunmaktadır. Mağdurun ise iş yerine ait suça konu paraları iade etme zorunluluğu vardır. Mağdurun, sanık tarafından istenmesine rağmen iş yerine ait olan malzeme bedellerini ödemek istememesi ve mağdurun iddiasına göre kendi alacak bedellerine mahsuben tutmak istemesi haksız harekettir ve bu durumda sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan B paragrafında açıklanan nedenle ... 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.09.2021 tarihli ve 2021/199 Esas, 2021/341 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,