Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2022/3981 K.2024/176

1. Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.02.2020 tarihli ve 2018/256 Esas, 2020/44 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında nitelikli yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1, 87/3, 53 üncü maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 109/2, 109/3-a-b, 62, 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin reddine dair verilen ek kararın temyizinin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen.

“İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları” nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanıklar müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 30.11.2020 tarihli ve 2020/1350 Esas, 2020/2339 Karar sayılı ek kararında reddine karar verildiği,

bu kararın da sanıklar tarafından temyiz edildiği. 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanıklar müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2.İlk Derece Mahkemesince, nitelikli yağma suçundan verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Mağdur beyanları, tanık beyanları, sanıkların ikrar içeren savunması, olay yeri inceleme ve yakalama tutanağı gibi deliller karşısında, sanıkların eylemlerinin sabit olduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

II. KARAR

A. Sanıklar Hakkında Kasten Yaralama Ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Verilen 30.11.2020 Tarihli Ek Karara Yönelik Temyiz Yönünden Giriş bölümünün (1) No.lu bendinde açıklanan nedenle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 30.11.2020 tarihli ve 2020/1350 Esas, 2020/2339 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,