Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2022/608 K.2022/1047

Bölge Adliye Mahkemelerince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin incelenmesi neticesinde;

Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, bu suç bakımından sanıkların temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanıklar hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesi neticesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır'', aynı Kanun’un 294. maddesinin ''temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir'' ve aynı Kanun’un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ...’in temyiz itirazının pişman olduğuna, cezasında indirim yapılması gerektiğine, hapis cezasından farklı bir yaptırım uygulanmasına yönelik; sanık ... ile sanık ...’nun temyiz itirazlarının ise gerekçesiz olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Her ne kadar tebliğnamede sanık ... ile sanık ...’nun temyiz istemlerinin gerekçesiz olduğundan bahisle red kararı verilmesi talep edilmiş ise de 28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e-h maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanıkların savunma hakkının kısıtlanması ve bu hususun CMK’nın 289/1-e maddesi uyarınca kesin hukuka aykırılık hali oluşturması,