Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2022/6277 K.2023/14890

...

2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/133 Karar sayılı kararı ile 28.04.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/133 Karar sayılı ek kararının; karar tarihleri itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2016 Tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/133 Karar Sayılı Kararı ile Sanık Hakkında 1. Tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 150 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca neticeten 2.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

3. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin dördüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca neticeten 1.740,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

B. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/133 Karar sayılı ek kararı ile sanığın mala zarar verme ve hakaret suçları yönünden yaptığı temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği “temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri A. Mahkûmiyet kararlarının hatalı olduğuna ve hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, B. Tanığının dinlenmediğine, C. Vesaire, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın katılandan olan alacağını istemek için katılanın işyerinin önüne geldiği ve katılan hitaben "Şerefsiz benim paramı ver, bu şişeyi g.tüne sokarım paramı getir, senin ananı avradını sinkaf edeceğim" şeklinde sözlerle tehdit ve hakarette bulunduğu ve ardından katılanın işyerinin önünde duran aracına tekme atmak suretiyle zarar verdiği iddiasıyla açılan kamu davasında, katılanın ifadesi, sanık savunması, tanık H.O.K.'nın beyanı, görgü tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamından, sanığın üzerine atılı suçları işlediği kabul edilerek mahkûmiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Ek Karar Yönünden

Sanık hakkında hükmolunan netice cezaların türü ve miktarları gözetildiğinde 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca hükümlerin kesin nitelikte bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen.

“Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

B. Asıl Karar Yönünden

6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçu uzlaştırma kapsamına alınmakla, 5237 sayılı Kanun'un 2 ve 7 nci maddeleri de gözetilip, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirmesinde zorunluluk bulunması, bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

A. Ek Karar Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.04.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/133 Karar sayılı ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Asıl Karar Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2016 tarihli ve 2016/78 Esas, 2016/133 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye farklı gerekçeyle uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,