Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/10156 K.2024/12587

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İlk derece mahkemesince tehdit suçunun işlendiğine mağdur ve tanık beyanları ile kanaat oluştuğu, ancak temyize konu hükmün 2014/371 E. dosya kapsamında 25/09/2014 tarihli duruşmada mağdurun annesi olan tanık ...'in sanık oradayken olay yerinde olduğunu ancak küfür ettiğini duymadığını beyan ettiği, tanık ... ise sanığın küfür ettiğini duyduğunu ve tanık ...'in sanık olay yerinden ayrıldıktan sonra geldiğini beyan ettiği, aynı dosya kapsamında 26.12.2014 tarihli duruşmada tanık ... sanığın tehdit ettiğini duymadığını beyan ettiği, bu kapsamıyla tanık beyanlarının birbiriyle çeliştiği,

mağdur beyanı dışında her türlü şüpheden uzak somut ve kesin delil elde edilemediği, sanığın kolluk soruşturma ve kovuşturma aşamasında istikrarlı ve birbiriyle örtüşür şekilde suçu işlemediğini beyan ettiği, bu kapsamıyla sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sübutunun gerçekleşmediği halde, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, kurulan mahkumiyet hükmü yasaya aykırı bulunduğundan,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA,