Karar Özeti
6. Ceza Dairesi 2023/10268 E. , 2024/11845 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/1018 E., 2021/2043 K. SUÇ : Nitelikli tehdit HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320
Karar Detayı
6. Ceza Dairesi 2023/10268 E. , 2024/11845 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SAYISI : 2020/1018 E., 2021/2043 K. SUÇ : Nitelikli tehdit HÜKÜM : Mahkûmiyet TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz istemleri de yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Sanık hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan ... 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/899 Esas ve 2013/392 Karar sayılı ilâmına konu suçun, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 13.05.2015 tarihli, 2015/982 Esas ve 2015/17123 Karar sayılı ilamıyla onandığı ve kesinleşme tarihinin 13.05.2015 tarihi olduğu, suç tarihlerinden sonra kesinleştiği dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi gereğince tekerrüre esas alınamayacağı, bunun yerine sanığın adli sicil kaydında yer alan Nazilli 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/842 Esas ve 2010/124 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi, 2- Önceki hükmün sanık lehine sonuç doğuracak şekilde bozulmuş olmasına göre, bozma sonrası yapılan yargılama giderlerine sanığın sebebiyet vermediği gözetilmeden sanığa yükletilmesine karar verilmesi, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür. Açıklanan nedenle ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2021 tarihli ve 2020/1018 Esas, 2021/20143 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "Sanık hakkında ... 1.Sulh Ceza Mahkemesinin 19/03/2013 tarih 2012/899 Esas, 2013/392 Karar sayılı ilamı ile 6 Ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 25/04/2013 tarihinde kesinleştiği ve tekerrüre esas olduğundan hakkında TCK.nun 58.maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezasının infazından sonra hakkında DENETİMLE SERBESTLİK TEDBİRİ UYGULANMASINA, ” kısmın çıkarılarak yerine “5237 sayılı TCK’nın 58/6-7 maddesi uyarınca Nazilli 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 08.04.2010 kesinleşme tarihli, 2009/842 Esas ve 2010/124 Karar sayılı ilam dosyasındaki hükümlülüğünün mükerrerliğe esas alınmasına, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına,” cümlesinin eklenmesiyle, hüküm fıkrasından yargılama gideri ile ilgili hüküm fıkrası çıkarılarak yerine "bozma ilamı sonrası sarf edilen 82,85 TL yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına”, cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 06.11.2024 tarihinde karar verildi.