Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/10278 K.2024/11679

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından,

sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak.

Sanığın, mağdur ...'nun, yeğeni olan ve mağdur ...'a yönelik kasten yaralama eylemini öğrenmesinin etkisi ile basit tıbbi müdahale ile yaralayarak ölümle tehdi ettiği olayda, mağdur ...'nun mağdur ...'a yönelik eylemi hakkında bozma ilamına konu Ankara 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/64 Esas, 2014/587 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla sanık hakkında şartları oluşmasına rağmen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,