Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/10605 K.2024/11819

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanık hakkında tehdit suçundan verilen kararın incelenmesinde, Dosya kapsamına göre; tanık A. F.'nin olay günü katılanın vekili olarak bulunduğunu, sanığın adliye koridorunda aynen 'Ya paramı ödersin, ya senin kafana veya ayaklarına sıkarım.' şeklinde tehdit ettiğini bizzat duyduğunu söylediği olayda sanığın eyleminin yağmaya teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

Mahkeme kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği, Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname gerekçesine aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,