Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/11145 K.2024/13394

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-g maddesi uyarınca on yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili Bölge Adliye Mahkemesi esastan ret kararlarının temyizi mümkün olmadığından, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, II- Sanık Hakkında Silahla Tehdit Suçundan Verilen Beraat Kararına Yönelik Temyiz İsteminin İncelenmesinde.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği,

298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Olay tarihinde, katılanın işçilik alacağını istemek için eşi ile birlikte sanığın evine gittiği, evde yalnızca sanığın eşinin olması üzerine geri döndükleri, bu durumu haber alan sanığın katılanı arayarak "senin evimde ne işim var, ananı avradını sinkaf ederim, ben seni vuracağım, senin kapındayım çık gel" şeklinde tehdit içeren sözler söylediği, bunun üzerine katılanın polisi aradığı,

bu sırada katılanın yanında bulunan eşinin ve çocuğunun evlerine doğru gittiği ve sanığı elinde silahla evlerinin önünde gördükleri, kendilerini gören sanığın arabaya binerek evin önünden uzaklaştığı olayda, her ne kadar tehdit suçunun nitelikli hali olan silahla tehdidin kabulü için gerekli olan, silahın bizzat mağdura yönelik olarak görüp hissedilebileceği ve mağdurun üzerindeki etkisini artıracak biçimde kullanılması şartlarının somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmışsa da, katılanın aşamalarda değişmeyen tutarlı beyanları, katılanın eşi ve oğlu olan tanıkların olaya şahit olup aşamalarda bu yönde beyanda bulunmaları,

sanığın evine gelmesi sebebiyle katılanı aradığını kabul ederek katılanın beyanlarını bu anlamda doğrulaması birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde tanımlanan tehdit suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken, eksik ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.