Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/11372 K.2025/1856

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Sanıklar hakkında Yahyalı Asliye Ceza Mahkemesinin 03.04.2018 tarihli ve 2017/235 Esas 2018/90 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a maddesi uyarınca açılan kamu davası hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-d maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir. B. İstinaf Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

16. Ceza Dairesinin 13.09.2021 tarihli ve 2019/2537 Esas, 2021/1803 Karar sayılı kararı ile, katılan vekilinin istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve sanıkların 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a, 29/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Değerlendirme ve Gerekçe Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde.

İlk derece mahkemesinin, meşru müdafaa nedeni ile verdiği beraat kararını kaldıran Bölge Adliye Mahkemesi'nin gerekçesinde "18.08.2014 tarihinde sanıklar ... ve ...'nin hayvan otlattıkları sırada Mustafa, ..., Ömer ve ...'in ekine zarar verdiğinden bahisle sanıkların bulundukları yere geldikleri, konuşmanın münakaşa ve kavgaya dönüştüğü, sanık ...'nin tabanca, sanık ...'in av tüfeği ile ateş ettikleri, bu şekilde oluşan eylemin silahla tehdit suçunu oluşturduğu anlaşılmış, hal böyle olunca ilk derece mahkemesinin silahla tehdit suçundan kurduğu beraat hükümlerinin kaldırılmasına,

her iki sanığın yasal unsurları oluşan ve 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a maddesinde tanımı yapılan silahla tehdit suçundan ayrı ayrı cezalandırılmalarına karar vermek gerekmiştir." denilmiş, ilk derece mahkemesinin meşru müdafaa uygulamasının neden hukuka aykırı bulunduğu izah edilmemiş, hangi delile neden üstünlük tanındığı açıklanmamıştır.

Yargıtay'ın denetim işlevini yerine getirebilmesi için temyiz incelemesine konu hükmün gerekçe bölümünde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaatin, suç oluşturduğu sabit görülen fiilin ve bunun nitelendirmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan hüküm kurulması, 5271 sayılı Kanun’un 289/1-g maddesi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

III. KARAR