Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13254 K.2025/2683

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık müdafiinin temyiz talebinin vekalet ücretine yönelik olduğu anlaşılmakla vekalet ücreti ile sınırlı olarak yapılan incelemede.

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin beşinci fıkrasında yer alan “Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanıklar yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir” biçimindeki düzenleme uyarınca, sanık hakkında tehdit suçundan beraat kararı verilmiş olsa da, bozma öncesi kararda kasten yaralama suçundan mahkûmiyet kararı verilmiş olduğundan, hakkında beraat yanında mahkûmiyet kararı verilen katılan sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizlik bulunmadığı,