Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13653 K.2025/4137

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I-) Katılan Sanık ... Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hükmün Yapılan İncelemesinde: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre katılan sanık ...'nin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

II-) Katılan Sanık ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükmün Yapılan İncelemesinde: Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'nun, (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrasına uyan hakaret suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 67/2-a maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin sanığın sorgu tarihi olan 08.06.2015 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ...'nin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

III-) Katılan Sanık ... Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hükmün Yapılan İncelemesine Gelince: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında sonuç cezanın adli para cezası olarak belirlenmesi karşısında, TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin düşünülmemesi,