Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/13815 K.2025/4100

Sanık hakkında bozma üzerine tehdit suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Dosya kapsamına göre sanık ile katılan arasında, dosyaya sunulmuş bilirkişi raporları ve hukuk mahkemesi kararları ile sabit olan ticari iş ilişkisi bulunduğu ve sanığın katılandan satın aldığı asansörün arızalanması nedeni ile bundan kaynaklı zararın giderimiyle ilgili konuyu görüşmek üzere katılan ile buluştuğunu ve burada aralarında önce sözlü münakaşa sonra taraflar arasında tartışma çıktığı, olayda ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının kesin olarak belirlenememesi karşısında sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 29. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Afyonkarahisar 4. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,