Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/14403 K.2025/4766

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Gerekçeli kararda mağdur ve tanıkların beyanları ile sanığın aşamalardaki savunmalarına yer verilerek sanık hakkındaki mahkumiyet hükmünün yeterince gerekçelendirildiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma istemli görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığın, silahla tehdit eylemini bir suç işleme kararının icrası kapsamında mağdurlara karşı işlediği anlaşılmakla, sanığın bu eylemleri, aynı kast altında tek bir suç olarak kabul edilerek, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.