Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/14558 K.2025/4793

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanık hakkında Yargıtay bozma ilamında, sanığın üzerine atılı suçun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ıncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesini oluşturabileceği zira tanık beyanlarına rağmen hangi gerekçe ile katılanın beyanına itibar edildiğinin izah edilmemesi nedeniyle kararın bozulduğu ve mahkemenin karara uymasına rağmen ilgili tanıkların olayı açıkca anlatan beyanlarına neden itibar edilmediği belirtilmeksizin salt katılanın istikrarlı beyanı ile yetersiz gerekçe ile sanık aleyhine olacak şekilde 5237 sayılı Kanun'un 106 ıncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi gereğince fazla cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,