Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/14762 K.2025/5530

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

İstanbul 43. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2021 tarihli ve 2020/147 Esas, 2021/353 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a, 62 ve 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

B. İstinaf

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin, 04.07.2022 tarihli ve 2021/3216 Esas, 2022/2087 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık, O yer Cumhuriyet savcısı ve katılan kurum vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde, hükmün bozularak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 280/1-a, 303/1-a maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında beraat hükmü kurulmak suretiyle hükmün düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Değerlendirme ve Gerekçe

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan kurum vekilinin istinaf başvuruları üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, olay tarihi itibariyle 7 yaşında olan mağdurun sanığın oğlu olduğu,

mağdurun kollukta vermiş olduğu ifadesinde babasının okula gelerek teneffüste kendisine seslendiğini, elinde bıçak olduğunu, bıçağı cebine koyduğunu, kendisine doğrultmadığını, babasının yanına bıçaktan korktuğu için değil, babasının kendisini çağırdığı için gittiğini, babasının kendisine "seni çalacağım, annene söyleme, 17 gün sonra seni kaçıracağım" dediğini beyan ettiği dikkate alındığında, sanığın bıçakla mağdura yönelik herhangi bir tehdit sözü söylemediği, kendi çocuğu olan mağduru annesinden kaçıracağı yönündeki beyanının tehdit mahiyetinde olmadığı,

velayetin annede olması ve sanığın sözlü beyanının ötesine geçerek çocuğu kaçırmaya yönelik eyleme girişmesi durumunda, sanığın üzerine atılı suçun 5237 sayılı Kanun'un 234/1. maddesine uyacağı, ancak mağdurun beyanından da anlaşılacağı üzere, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 234. maddesindeki suçu işlemeye yönelik suça kalkışma olarak nitelendirilebilecek herhangi bir davranışının bulunmadığı anlaşıldığından, bahisle, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddeleri uyarınca duruşma açılmaksızın 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a, 303/1-a maddeleri uyarınca beraat kararı verilmiş ise de;

anılan kanun maddesinin delil değerlendirmesi yapılmaksızın derhal beraat kararı verilebilecek hallerde uygulanabileceği; sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmü bakımından ise aynı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda aynı Kanun'un 280/2. maddesi uyarınca yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda sanığın beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Ceza Dairesinin kararının, 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,