Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/14790 K.2025/5148

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin hükmü yasal süreden sonra 03.02.2022 tarihinde temyiz ettiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi tarafından temyiz isteminin süre yönünden reddine dair ek karar verilmiş ise de; sanığın yokluğunda verilen kararın tebliğinin, Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre, tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca tebligat çıkarılması gerekirken, sanığın son bildirdiği adres olan mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre, doğrudan tebliğe gönderilip muhatara tebliğ edildiği ve bu sebeple tebligatın geçersiz olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin 03.02.2022 tarihli temyiz talebi süresinde kabul edilip temyiz isteminin reddine dair 12.04.2023 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 288 inci maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294 üncü maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301 inci maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz sebeplerine yönelik yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilere uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu anlaşıldığından, sanık müdafinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında hüküm kurulurken, "sanık hakkında daha önceden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve denetim süresinde kasıtlı bir suç işlediği anlaşılmakla 5271 sayılı Kanun'un 231/8. maddesi uyarınca HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASINA YER OLMADIĞINA" gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair karar verilmişse de,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesi gözetilerek hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren ve aleyhe sonuç doğuran 18.06.2014 tarih ve 6545 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 231/8. maddesinin somut olayda uygulanma şartlarının bulunmadığı, anlaşılmakla, sanığın tekrar suç işlemeyeceği yönünde kanaate ulaşılarak tayin edilen hapis cezasının ertelendiği, erteleme müessesesinden daha lehe olduğundan kuşku bulunmayan hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulları yönünden ise anılan yetersiz ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

hukuka aykırı bulunmuştur.

Açıklanan nedenlerle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 30.01.2017 tarihli ve 2016/55 Esas, 2017/339 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak BOZULMASINA,