Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/15200 K.2025/6252

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 288 nci maddesinin, ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294 üncü maddesinin, ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukukî yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301 inci maddesinin, "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usûle ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplere yönelik olarak yapılan incelemede;

I. Bölge Adliye Mahkemesinin mahkumiyete dair gerekçeli kararında delillerin nelerden ibaret olduğunun ve sanığın mahkumiyetine hangi delillere dayanılarak karar verildiğinin açıklanmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

II. Kabule göre de, sanığın müdafii olmaksızın alınan kolluktaki 23.02.2018 tarihli ifadesinde suçunu ikrar ettiği görülmüş ise de, mahkeme huzurunda verdiği beyanlarında mağduru bıçakla tehdit etmediğini ifade edrek suçlamayı kabul etmediğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 148/4. maddesi gereği müdafii hazır bulunmaksızın kollukça alınan ifadenin, hâkim veya mahkeme huzurunda sanık tarafından doğrulanmadıkça hükme esas alınamayacağı gözetildiğinde, sanığın atılı suçu işlemediği yönündeki savunmasının aksini gösterir mahkûmiyetine yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine kararı verilmesi,