Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/16332 K.2025/6922

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 24.06.2020 tarihli ve 2018/5041 Esas, 2020/1471 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemesinin 24.06.2020 tarihli kararının sanık müdafiine 23.08.2020 tarihinde tebliğ edildiği, ancak sanık müdafii tarafından temyiz sebeplerini içerir temyiz dilekçesi verilmediği ve bunun yanında her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 inci maddesi uyarınca vekil ile takip edilen işlerde tebligatların vekile yapılması gerektiği gözetilerek sanık müdafiine gerekçeli karar tebliğ edilmiş ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2023 tarihli ve 2023/11- 49 Esas, 2023/277 Karar sayılı kararında "... kural olarak müdafii ile takip edilen işlerde kanun yollarına başvuruda bulunmak müdafiinin görevi kapsamında olduğu tartışmasız ise de; sadece müdafie tebliğ veya tefhim edilen hükümlere karşı süresi içinde temyiz kanun yoluna başvurmaması nedeniyle oluşan hukuki sonuçlardan, kendisine yapılan tebligata kadar hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinden haberdar olmayan sanığın Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 40/2 nci maddesi gereğince kusursuz sayılacağı, müdafinin süresi içinde temyiz yoluna başvurmaması nedeniyle hak kaybına uğraması,

hak arama hürriyeti ve adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma hakkı ile bağdaşmayacağı da dikkate alındığında; ...

Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının, kamu davasının asli bir süjesi ve tarafı, diğer bir anlatımla cezanın sorumlusu olan sanığa, ayrıca tebliğ edilmesi gerektiğinin... ;" şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında, sanık yokluğunda verilen kararın usulüne uygun şekilde sanığa tebliğ edilmediği ve sanığın suça ilişkin gerekçeli temyiz dilekçesi sunmadığı anlaşılması karşısında;