Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/19664 K.2025/5229

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin olay sırasında sanığın mağdur ...'ı darp ettiğine yada zor kullandığına ilişkin bir görüntü yada delilin mevcut olmadığı,

sanık hakkında elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle hırsızlık suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu; sanık müdafiinin temyiz istemlerinin suçun unsurlarının oluşmadığı ve şüpheden "sanık yararlanır ilkesi" kapsamında sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek, anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Başka suçtan Marmara 7 No.lu L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nda hükümlü olduğu anlaşılan sanığın duruşmadan vareste tutulması yönünde talebinin bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın 5271 sayılı Kanun'un 196. maddesi gereğince duruşmaya getirtilerek, esas hakkındaki savunması sorulduktan sonra hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yokluğunda karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,