Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/20280 K.2025/9456

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 05.03.2019 tarihinde kesinleştiği ve sonradan 11.12.2019 tarihinde yeniden suç işlemesi üzerine hükmün açıklandığı, buna göre bu iki tarih arasında zamanaşımı süresinin işlemediği de göz önünde bulundurularak yapılan incelemede,

Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 106/2-a maddesine uyan suçun suç tarihi itibariyle gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımına tabi olduğu, dava zamanaşımını kesen en son işlem olan 18.03.2013 tarihli ilk mahkûmiyet hükmü ile bozma sonrası hükmün açıklandığı 04.04.2023 tarihleri arasında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı gereğince duran süre de eklenerek dolduğu, bu süre içinde zamanaşımını kesen başka bir işlem bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye farklı gerekçe ile uygun olarak BOZULMASINA,

Bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,