Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/2113 K.2023/11571

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 07.04.2017 tarih 2017/292 nolu iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli tehdit suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.04.2019 tarih ve 2017/145 Esas, 2019/280 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesi ikinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesi, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 21.10.2021 tarihli ve 2021/117 Esas, 2021/2485 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısının, sanık müdafiinin, katılan kurum vekilinin istinaf başvurularının duruşmalı yapılan incelemesi neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın nitelikli tehdit suçundan beraatine karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Kurum Vekilinin Temyiz Sebebi; Sanığın cezalandırılması gerektiğine İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılanın evinin bahçesi etrafına duvar örmek istemesi üzerine kendisine ait evin girişinin kapanacağını düşünen katılanın komşusu olan sanığın olay tarihinde katılana elinde bulunan bıçağı göstererek "Seni öldürürüm" dediği iddia edilmiştir. İlk Derece Mahkemesince, sanığın nitelikli tehdit suçunu işlediği kabul edilerek hakkında Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgileri gösterilen mahkumiyet kararı verildiği belirlenmiştir.

2. Katılan ve olay yerine katılan ile birlikte gelen kardeşi tanık M.B'nin aşamalardaki beyanlarında sanığın suç tarihinde katılana bıçak çekerek onu tehdit ettiğine olay yerinde bulunan iki polis memurunun şahit olduklarını ifade ettikleri ilk derece mahkemesinde yapılan duruşma tutanaklarından anlaşılmıştır.

3. Kovuşturma aşamasında dinlenen ve dava konusu olaya tanık olan polis memurları C.D. ve N.G.'nin beyanlarında özetle; bir şahsın bağırarak çevreye rahatsızlık verdiği yönünde ihbar yapılması üzerine olay yerine gittiklerini ve sanığı sakinleştirdiklerini bu esnada yanlarına katılan ve kardeşinin geldiğini, olay esnasında sanığın elinde bıçak olmadığını, katılanı tehdit ettiğini görmediklerini ve duymadıklarını ifade etmişlerdir.

4. Sanık aşamalardaki savunmalarında suçlamayı kabul etmemiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İstinaf mahkemesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonucu sanığın yüklenen nitelikli tehdit suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediği kabul edilerek ilk derece mahkemesince kurulan mahkumiyet hükmünün kaldırıldığı ve sanık hakkında Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen beraat kararının verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Her ne kadar katılan ve kardeşi sanığın olay günü bıçakla katılanı tehdit ettiğini iddia etmiş iseler de; her ikisinin de beyanları ile sabit olduğu üzere olaya polis memurları olan C.D. ve N.G. tanık olmuşlardır. Tarafsız tanık niteliğindeki polis memurlarının Olay ve Olgular başlığı altında (3) numaralı paragrafta ayrıntısına yer verilen beyanları değerlendirildiğinde sanığın atılı suçu işlediğine dair şüphe oluşmuştur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında istikrarla vurgulandığı üzere.

"Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede "in dubio pro reo" olarak ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir.

Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir.

Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkumiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkumiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır.

Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı göz ardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir."

Ceza yargılaması sonucunda mahkûmiyet kararının verilebilmesi için suç oluşturan fiilin sanık tarafından işlendiğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak, herkesi inandıracak şekilde kanıtlanması ve şüphenin masumiyet karinesinin gereği olarak sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği (Türkiye Cumhuriyeti Anayasası 38/4. maddesi, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi 6/2. maddesi, İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi 11. maddesi) de nazara alınarak, sanığın üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunamadığından yerel mahkemece 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince sanığın beraatine dair verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 21.10.2021 tarihli ve 2021/117 Esas, 2021/2485 Karar sayılı kararında katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 inci ve 289 uncu maddeleri kapsamında yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ... 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,