Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/3770 K.2023/14330

Kurulunun 10.03.2009 gün ve 43/56 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında açıkça vurgulandığı gibi, kesin nitelikteki hükümlerin ancak kesinlik sınırını aşar nitelikte yaptırım içermek şartıyla, suç vasfına yönelik ya da suç niteliği doğru belirlenmesine rağmen yanılgılı bir uygulama ile kesinlik sınırı içinde kalan cezaların verildiği hükümlere karşı yapılan aleyhe başvuru üzerine temyiz denetimine konu olabileceği anlaşılmakla,

o yer Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesinde yer alan "Sanığın eylemlerinin bir bütün halinde kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu" şeklindeki suç vasfına yönelik aleyhe temyiz istemi gözetilerek yapılan incelemede.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2016 Tarihli ve 2015/11 Esas, 2016/181 Karar Sayılı Kararı ile Sanık Hakkında A. Kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca neticeten 3.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, B.

Tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 29, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri 1. Lehe hükümlerin uygulanmamasının hatalı olduğuna, 2. Vesaire, B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri Sanığın eylemlerinin bir bütün halinde kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturacağına, İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, aralarında husumet bulunan katılanın yanına av tüfeğiyle gittiği, ateş edeceği esnada katılanın eşinin tüfeği tutarak sanığı engellediği, sanığın olay yerinden ayrılarak kısa bir süre sonra elinde 10 cm uzunluğundaki vida ile geri geldiği ve katılana saldırdığı, katılanın hayati önemi haiz vücut organlarının bulunduğu bölgeye bir hamle yaptığı, ancak katılanın eliyle engellemesi sebebiyle vidayı göğüs bölgesine isabet ettiremediği, böylelikle kasten öldürmeye teşebbüs suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, katılanın ifadesi, sanık savunması, tanıklar M. Ö., İ. A., H. K., M. A., T. A., B. V. ve Z.

Ö.'nün beyanları, adli muayene raporu, 08.02.2014 tarihli olay tutanağı ve tüm dosya kapsamından, sanığın elindeki tüfeği katılana yönelterek ateş etme olanağı varken ateş etmemiş olması, sanığın tüfeği katılana doğrultmadığının, tüfeğin namlusunun yere baktığının ve katılanın iş yerine girmediğinin tanık beyanlarıyla da doğrulanmış olması,

yine sanığın yaşamış olduğu haksız fiil nedeniyle sinirli bir halde klima civatasıyla katılana hamle yapmasının vidanın öldürmeye elverişli yapısının olmaması ve katılanın hayati tehlike arz etmeyecek ve basit tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde elinden yaralanmış olması birlikte gözetildiğinde, sanığın öldürme kastıyla değil, katılanı korkutmak ve yaralama kastıyla hareket ettiği kabul edilerek, tehdit ve kasten yaralama suçlarından mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Suç Vasfı Yönünden Mahkemece, özellikle tanık H.K.'nın, sanığın tüfeği katılana doğru tutmadığı yönündeki beyanı, olayda kullanılan vidanın öldürmeye elverişli olmaması ve adli muayene raporundaki bulgular kapsamında yaralamanın hayati bölgelerde olmadığı göz önüne alınarak, sanığın eylemlerinin tehdit ve kasten yaralama suçlarını oluşturduğu yönündeki kabulünde, hukuka aykırılık bulunmamıştır. B.

Lehe Hükümler Yönünden Mahkemece, sanığın geçmişi ve suç işleme hususundaki eğilimi nazara alınarak ileride tekrar suç işlemekten çekineceği hususunda olumlu vicdani kanaat edinilemediği gerekçesiyle hakkında 5237 sayılı Kanun'un 50 ve 51 ile 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmamasında, hukuka aykırılık bulunmamıştır. C.

Sair Hususlar Yönünden Tehdit suçundan hüküm kurulurken, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenen "2 yıl 6 ay" hapis cezasının, aynı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca "1/4" oranında azaltılması sırasında, hesap hatası yapılarak "1 yıl 10 ay 15 gün" hapis cezası yerine "1 yıl 9 ay" hapis cezasına hükmedilmesi ve devam eden işlemlerin de bu ceza üzerinden yapılarak, sonuç cezanın "1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası" yerine "1 yıl 5 ay 15 gün hapis cezası" olarak eksik tayini, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A.

Sanık Hakkında Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçe bölümünde (A) ve (B) bentlerinde açıklanan nedenlerle Ödemiş Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2016 tarihli ve 2015/11 Esas, 2016/181 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, B.

Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenle Ödemiş