Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/5042 K.2024/8510

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 107/1. maddesine uyan şantaj, aynı Yasa'nın 105/1. maddesine uyan cinsel taciz; aynı Yasa'nın 134/1. maddesine uyan özel hayatın gizliliğini ihlal; aynı Yasa'nın 135/1. maddesine uyan kişisel verilerin kaydedilmesi suçlarının gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırına göre;

aynı Yasa'nın 66/1-e ve 67/2. maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, zamanaşımı süresini kesen son işlem olan sanığın yakalama üzerine mahkemesince sorgusunun yapıldığı 02.07.2015 tarihinden, inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekillerinin temyiz istekleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,