Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/5154 K.2024/9780

Hatay 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.11.2015 tarihli ve 2014/295 Esas, 2015/532 Karar sayılı kararının katılan sanık ... ile katılan sanıklar ..., ..., ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: I- Katılan Sanıklar ..., ..., ... hakkında Mala Zarar Verme Suçu ile Katılan Sanık ...

Hakkında Katılan Sanıklar ... ve ...'a Yönelik Kasten Yaralama Suçlarından Kurulan Mahkûmiyet Hükümlerine Karşı Katılan Sanık ...'ın Temyiz İsteğinin İncelemesinde.

Sanıklar hakkında hükmolunan doğrudan adli para cezasının miktarı bakımından, 14.04.2011 tarihli ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca üç bin liraya kadar olan mahkûmiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle, katılan sanık ...'ın temyiz isteğinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317/1 inci maddesi gereğince, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Katılan Sanık ... Hakkında Müştekiler ... ve ...'a Yönelik Kasten Yaralama. Katılan Sanık ... Hakkında Katılan Sanık ...'a Yönelik Kasten Yaralama. Katılan Sanık ... Hakkında Katılan Sanık ...'a Yönelik Kasten Yaralama Suçlarından Kurulan Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması Kararlarına Yönelik Temyiz İstemlerinin İncelemesinde.

Katılan sanıklar hakkında mahkemece verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine, Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.01.2016 tarihli ve 2016/104 Değişik iş sayılı kararı ile katılan sanıklar ..., ..., ... müdafiinin itirazının kesin olarak reddedildiğinin anlaşılması karşısında, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, III- Katılan Sanıklar ..., ..., ...

Hakkında Mala Zarar Verme Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz İsteminin Reddine İlişkin Ek Kararın İncelemesinde.

Katılan sanıklar hakkında hükmolunan doğrudan adli para cezalarının miktarı bakımından, 14.04.2011 tarihli ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca üç bin liraya kadar olan mahkûmiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle, katılan sanıklar ..., ...,

... müdafiinin temyiz isteğinin yerel mahkemesince 11.12.2015 tarihli ek kararı ile 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 315/1 inci maddesi gereğince reddedildiğinin anlaşılması karşısında, mahkemece verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 11.12.2015 tarihli ek kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik katılan/sanıklar ..., ..., ... müdafiinin temyiz isteminin reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın, Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, IV. Katılan Sanık ...

Hakkında Nitelikli Tehdit Suçundan Kurulan Beraat Hükmü ile Katılan Sanıklar ... ve ... Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Ceza Vermekten Vazgeçilmesine Dair Hükümlerin İncelemesinde.

Katılan sanık ...'e yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a maddesine uyan nitelikli tehdit suçu ile katılan sanıklar Mehmet ve Gökhan'a yüklenen 5237 sayılı Kanun'un 125/1. maddesine uyan hakaret suçunun gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırlarına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 67/2. maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, zamanaşımı süresini kesen son işlem olan katılan sanık ...'ın mahkemesince sorgusunun yapıldığı 25.06.2014 tarihi ile katılan sanık ...'in talimat mahkemesince sorgusunun yapıldığı 17.06.2014 tarihinden, inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ... müdafii ile katılan sanık ...'ın temyiz istekleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı Kanun’un 322 nci maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,