Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/5462 K.2024/802

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

İddianame içeriği ve dosya kapsamına göre; katılan ... ile sanık ...'ın aynı köylü oldukları ve olay öncesinde katılanın, sanığa borç para verdiği, olay günü ve öncesinde sanığın gerek telefon ile arayıp gerekse sanığın iş yerine gelerek alacağını istediği, olay günü de önce telefon ile aradığı ve daha sonrasında katılanın iş yerine giderek elinde bulunduğu anlaşılan ancak ele geçmeyen tabancayı katılana doğrulttuğu, bunu gören katılan ve iş yerinde çalışan tanıkların tezgahın arkasına saklandığı,

daha sonrasında katılan ve tanığın ayağa kalkması üzereni dükkandaki kalabalığı gören sanığın kendiliğinden olay yerini terk ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin hukuki alacağın tahsili amacıyla yağma suçunu oluşturacağı, bu suç kapsamındaki delilleri takdir ve tartışmanın, üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması ,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılanın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle, Tebliğnameye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,