Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/8567 K.2024/5510

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun),107 nci maddesinin birinci fıkrası, aynı yasanın 105 inci maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrasının (d) bendi, 125 inci maddesinin birinci fıkrası ve 123 üncü maddesinin birinci fıkrasına uyan şantaj, cinsel taciz, hakaret ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e,

67/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının, karar tarihi olan 30.03.2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Kanunu’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,