Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/9178 K.2024/10762

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz istemleri de yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında sanık lehine yapılan bozma sonrası tekerrüre esas alınan İzmir 16. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/175 Esas ve 2009/656 Karar sayılı ilamındaki 1 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyetin, bozma öncesi tekerrüre esas alınan İzmir 5. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2011/1390 Esas ve 2012/166 Karar sayılı ilamındaki konu 7 ay 15 gün hapis cezasına ilişkin mahkûmiyetten daha ağır olduğu ve sanığın kazanılmış ... gözetilmeden söz konusu ilamın tekerrüre esas alınması, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Açıklanan nedenle İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.02.2020 tarihli ve 2020/39 Esas, 2020/133 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği verdiği yetkiye dayanılarak,