Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/9847 K.2024/10904

Kurulunun 17.05.2023 tarihli ve 2023/11-49 Esas, 2023/277 Karar sayılı kararı ile sanığın müdafii tarafından kararın temyiz edilmemesi halinde kamu davasının asli bir süjesi ve tarafı, diğer bir anlatımla cezanın sorumlusu olan sanığa daire kararının ayrıca tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeksizin verilen 01.03.2021 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek, Bölge Adliye Mahkemesince verilen 02.12.2020 tarihli kararın sanık ... tarafından süresinde temyiz edildiği kabul edilerek yapılan ön inceleme neticesinde.

Her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11 inci maddesi uyarınca vekil ile takip edilen işlerde tebligatların vekile yapılması gerektiği gözetilerek sanık ... müdafiine gerekçeli karar tebliğ edilmiş ise de; sanık müdafi tarafından süresinde temyiz talebinde bulunulmadığı anlaşılmakla, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2023 tarihli ve 2023/11-49 Esas, 2023/277 Karar sayılı kararında "... kural olarak müdafii ile takip edilen işlerde kanun yollarına başvuruda bulunmak müdafiinin görevi kapsamında olduğu tartışmasız ise de;

sadece müdafie tebliğ veya tefhim edilen hükümlere karşı süresi içinde temyiz kanun yoluna başvurmaması nedeniyle oluşan hukuki sonuçlardan, kendisine yapılan tebligata kadar hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinden haberdar olmayan sanığın Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 40/2 nci maddesi gereğince kusursuz sayılacağı, müdafinin süresi içinde temyiz yoluna başvurmaması nedeniyle hak kaybına uğraması, hak arama hürriyeti ve adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma ... ile bağdaşmayacağı da dikkate alındığında.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesince verilen 27.12.2021 tarihli ve 244-1662 sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi kararının, kamu davasının asli bir süjesi ve tarafı, diğer bir anlatımla cezanın sorumlusu olan sanığa, ayrıca tebliğ edilmesi gerektiğinin... ;" şeklinde yer alan kabul dikkate alındığında sanık ...'ya gerekçeli karar tebliğ edilmesi gerektiği tespit edilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 22.11.2023 tarihli ve 2023/3-242 Esas, 2023/610 Karar sayılı kararında ayrıntıları izah edildiği üzere; "...ilgililerin mahkemeye erişim haklarının kısıtlanmaması ve hak kaybı ile sonuçlanabilecek durumların önlenmesi bakımından hükmün hangi nedenlerden dolayı bozulması istendiğinin temyiz dilekçesinde belirtilmesi gerektiğine ve bu nedenlerin belirtilmemesi durumunda temyiz talebinin sebep yokluğundan reddedileceğinden dolayı hükmün kesinleşeceğine dair ihtarata kararlarda ayrıca ve açıkça yer verilmelidir..." şeklinde yer alan kabul doğrultusunda5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 295

inci maddesinin birinci fıkrasında, temyiz nedenlerini içeren dilekçenin sunulması için öngörülen yedi günlük süre ihtarının Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 02.12.2020 tarihli ve 2020/2453 Esas, 2020/2628 Karar sayılı kararın karar eteğinde bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu nedenle; sanık ... yokluğunda verilen kararın usulüne uygun "5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz nedenlerini bildirir gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması,

aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içerir şekilde sanığa (Ceza infaz kurumunda olması halinde cezaevinde karar içeriği kendisine okunup/anlatılmak ve Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 263 üncü maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceği belirtilmek suretiyle tebliği, aksi halde son ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliğ edilerek,