Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2023/9934 K.2024/11068

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre, şikâyetçinin ve tanıkların ifadelerinde sanık ve yanında kimliği tespit edilemeyen bir şahısla birlikte tehdit eylemini gerçekleştirdiğini beyan ettikleri dikkate alındığında, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/2-c maddesi gereğince mahkûmiyeti gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, birden fazla kişiyle birlikte tehdit suçunun 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesi kapsamında yer almadığı dikkate alındığında, tebliğnamedeki basit yargılama bozması isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,