Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2024/4662 K.2025/162

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, temyiz dilekçelerinde gösterilen hususlar ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 289. maddeleri kapsamında olduğu belirlenerek anılan sebebe yönelik yapılan incelemede.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir. Ancak.

1-Mağdurların olay günü saat 03.07'de karakolda alınan beyanlarında şikâyetçi olmalarından sonra, aynı gün saat 19.40'da karakola gelerek mağdur ...'nin karakoldan çıktıktan sonra sanık ... ile yolda karşılaştığı, sanığa aracı sorduğu, sanığın "araç iki sokak ötede, ama anahtarını kaybettim" diyerek mağduru aracın yanına götürdüğü, mağdurun aracı düz kontak ile çalıştırarak bulunduğu yerden alıp ikametine götürdüğü, bulunamayan araç anahtarı ile telefona cihazına ilişkin zararın da kovuşturma aşamasında giderildiği anlaşılmakla;

soruşturma aşamasındaki kısmi iade nedeniyle mağdurdan kısmi iadeye muvafakat edip etmediği sorularak etmesi halinde sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 168/1-3. maddesi ile uygulama yapılarak indirim oranının 1/3'ten fazla yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, 2-Suçun birden fazla kişiyle, gece vakti ve silahla işlendiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 149/1. maddesinin "c" ve "h" bentleri yanında “a” bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/326 Esas, 2018/281 Karar sayılı mahkumiyet hükmünde, suç tarihi itibari ile sanığın 18 yaşından küçük olduğu ve yaş küçüklüğü nedeniyle bu sabıka kaydının 5237 sayılı Kanun'un 58/5. uyarınca tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemiş olması,

4-Sanık ...'in adli sicil kayında yer alan ve en ağır olan İstanbul 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/472 Esas, 2019/330 Karar sayılı 27.06.2019 tarihinde kesinleşen 6 yıl 3 ay hapis cezasını içeren mahkûmiyet hükmünün tekerrüre esas bulunduğu gözetilmeden, yazılı olduğu şekilde Gaziantep 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/828 Esas, 2018/967 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, (2) ve (4) nolu bozma nedenleri yönünden 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının korunmasına, bozma sonucunun 5271 sayılı Kanun'un 306. maddesi gereğince sanık ...'a sirayet ettirilmesine, 5271 sayılı Kanun'un 7165 sayılı Kanun ile değişik 304. maddesi gereğince, yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Gaziantep 11. Ağır Ceza Mahkemesine,