Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2025/275 K.2026/2491

Hükmonulan cezanın türü ve miktarı itibariyle istinaf kanun yoluna başvurulmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 279/1-b. maddesi uyarınca verilen, istinaf isteminin reddine dair kararın aynı maddenin son cümlesi uyarınca itiraza tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı ve itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkeme tarafından da kararın değerlendirilmiş olduğu görülmekle Tebliğname'ye uygun olarak dosyanın bu karar yönünden İNCELENMEKSİZİN İADESİNE, 1. Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Verilen Ek Karara Yönelik Temyiz Talebinin İncelenmesinde.

Yapılan ön inceleme neticesinde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 12.11.2024 tarihli ve 2023/606 Esas, 2024/3222 Karar sayılı ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun’un 286/2-d. maddesi uyarınca“… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme,

5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “ … temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş … ise … hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 12.11.2024 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden,