Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2009/12210 K.2010/5491

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira alacağı davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Uyuşmazlık, kira alacağına ilişkindir. Mahkemece istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 25.1.2002 başlangıç tarihli ve 2 yıl süreli kira sözleşmesi hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu kira sözleşmesine göre taşınmaz yıllık 14.000 TL kira bedeli ile otopark olarak kiralanmış, kira bedelinin üç taksitte ödenmesi kararlaştırılmıştır. Davacı 9.7.2009 tarihli davasında 2002 yılından 2007 yılına kadar kira bedellerinin faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı davaya cevabında kira sözleşmesi imzalandığında birinci yıl ilk taksidinin de ödendiğini ancak taşınmazın kendisine teslim edilmediğini, taşınmazı kullanmaya kalktığında ise otopark olarak kiralanan taşınmaza cephesi olan binaların sakinlerinin otoparkın kullanım haklarını satın aldıkları gerekçesiyle kullanıma engel olduklarını, davacının B.K.253.maddesinden kaynaklanan edimini yerine getirmediğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece olay mahallinde yapılan keşif neticesi düzenlenen bilirkişi raporunda kiralanana komşu parsellere satılan otopark kullanım hakkına düşen araç sayısının otopark alanının kapasitesinden fazla olduğu dolayısıyla davalıya kullanmak için yer kalmadığını belirleyen bilirkişi raporuna itibar edilerek davacının kendi edimini yerine getirmediği ve sözleşmenin ifa olanağı bulunmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yargılama sırasında davacı tarafından dosyaya sunulan 20.3.2007 tarihli otopark fişinden taşınmazın davacı tarafından kullanıldığı tespit edildiği gibi taraflar arasındaki 25.1.2002 tarihli sözleşmenin ifa imkansızlığı sebebiyle feshedildiğine dair herhangi bir ihtar gönderildiği veya bu yönde dava açıldığı da iddia ve ispat edilememiştir. Bu durumda taraflar arasındaki sözleşmenin feshedildiğinden ya da hükümsüz olduğundan bahsetmek mümkün değildir. Bu nedenle de mahkemece işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.