Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2009/12966 K.2010/2970

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye-alacak davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık temerrüt nedeniyle tahliye ve kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece tahliye isteminin reddine, alacağın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, davalıya gönderilen temerrüt ihtarnamesinde BK'nun 260. maddesinde yer alan yasal 30 günlük sürenin bulunmamasına ve bu nedenle geçersiz kabul edilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre temyiz eden davacı vekilinin tahliye isteminin reddine ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarına gelince. Davacı vekili dilekçesinde, ödenmeyen 2009 yılı Nisan ve Mayıs ayları kirası olan toplam 2800 TL ile 2009 yılı Mart ve Nisan ayları yakıt ve ortak gideri ve işlemiş faizi olan toplam 639,52 TL'sının davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davalı savunmasında, yakıt ve ortak gider borcunun doğru olduğunu, kira bedelinin aylık 400 TL olduğunu açıklamıştır.

Kira parasına ilişkin olarak taraflar arasında ittifak bulunmaması nedeniyle mahkemece davacıya davalı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılmıştır. Davacının yemin teklif etmeyeceğini beyan etmesi üzerine davalının kabul ettiği miktar üzerinden hüküm kurulmuştur.

Taraflar arasında düzenlenen 01.08.2000 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesinde bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Anılan sözleşmeye göre, aylık kira bedelinin 1000 Alman Markı olduğu, ödemelerin her ay peşin olarak yapılacağı kararlaştırılmıştır.

Bu durumda kira parasına ilişkin uyuşmazlığın taraflar arasında imzalanmış mevcut yazılı sözleşme hükümleri çerçevesinde çözümlemesi gerekirken, itiraza uğramayan kira sözleşmesi gözetilmeden davalının kabul ettiği miktar üzerinden hüküm kurulması doğru görülmemiştir.