KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2010/12568 E., 2011/3256 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Mart 2011
- Mahkemesi
- Sulh Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
264 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, esaslı ve imar amaçlı tadilat nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkeme istem gibi karar vermiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının kiracı bulunduğu dava konusu işyeri ile bitişik olan geniş çaplı bir tadilat yapılarak bodrum katını ve zemin katını birleştirip aradaki duvarın yıkılması, dükkan cephelerinin birbirine uyumlu hale getirilmesi, zemin katlarının aynı seviyeye getirilip ortak elektrik su tesisatlarının yapılması, dükkanların duvarlarının yeniden sıva boya yaptırılması için imar amaçlı tadilat projesi hazırlandığını, bu amaçla davalıya ihtarda gönderildiğini belirterek 6570 sayılı yasanın 7/ç maddesi gereğince kiralananın tahliyesini talep etmiştir. Davalı, cevap dilekçesinde, tadilatın esaslı tadilat niteliğinde olmadığını, belirterek davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.
Uyuşmazlık, yapılacak tadilatın esaslı ve imar amaçlı olup olmadığı noktasındadır. Açılan tahliye davasının kabul edilebilmesi için tamirat ve tadilatın esaslı ve imar amaçlı olması gerekir. Dosyadaki bilgi ve belgelerden, belediye tarafından onanan proje ve tadilat ruhsatından dava konusu taşınmazdaki zemin kattaki iki adet dükkanın bodrum katları ile birleştirilerek bir dükkan haline getirileceği anlaşılmaktadır. İki dükkanın arasındaki duvarın kaldırılmasından ibaret tadilatın imar amaçlı ve esaslı olduğu kabul edilemez. Bu nedenle davanın reddine karar vermek gerekirken, yazılı gerekçeyle tahliye kararı verilmesi hatalı olduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.
Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2010/12568, K. 2011/3256, 17 Mart 2011 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama