Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2010/3158 K.2010/8319

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, çeyiz ve ev eşyalarının bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili tarafından boşanma dava dilekçesinde; tarafların boşanmalarına ve ekli listede gösterilen çeyiz ve ev eşyalarının davalıda kalması nedeniyle bu eşyaların karşılığı olarak 20.000,00 TL nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir. Mahkemece eşyalarla ilgili talebin tefriki ile ayrı bir esasa kaydedilerek temyize konu eldeki dosya üzerinden “taraflar arasındaki boşanma davasının reddine karar verilerek kararın onanmak suretiyle kesinleştiği, taraflar arasındaki evlilik birliği sona ermediğinden” bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, evliliğin başlangıcında kocasının evine götürdüğü çehiz eşyaları ile kişisel eşyalarının iadesini talep etmiştir. İstek, kişisel malların davalıda kalması nedeniyle bedellerinin tahsili istemine ilişkindir. Davacının tasfiye isteği bulunmamaktadır. Türk Medeni Kanunu 226/1 maddesi gereğince eşler her zaman birbirlerinde kalan kişisel eşyalarının iadesini isteyebilirler. Kişisel malların; bu nitelikte oldukları kanıtlanması koşuluyla geri istenebilmesi için, evlilik birliğinin sona ermiş olması gerekmez. Bu bakımdan mahkemece işin esasının görülerek taraf delillerinin toplanması ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.