KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2010/5802 E., 2010/8792 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Temmuz 2010
- Mahkemesi
- Elazığ 2.İcra Mahkemesi
- Karar tarihi
- 27.4.2010
Karar Metni
256 kelime·1 dk okuma
İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılmış olan icra takibine davalı borçlunun itirazı üzerine davacı alacaklı İcra Mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılmasını, kiralananın tahliyesini ve icra inkar tazminatının tahsilini istemiştir. Mahkemece uyuşmazlığın halli yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.
Davacı, 26.8.09 tarihinde başlatmış olduğu icra takibi ile 15.9.2008 – 15.8.2009 tarihleri arası birikmiş toplam 55380 TL kira alacağının ödenmesini istemiştir. Davalı dava konusu yerde bir başka şirketin ticari faaliyette bulunduğunu kiralananın kendisi ile bir ilgisinin bulunmadığını belirterek itirazda bulunmuştur. Mahkemece kiracılık sıfatına itiraz edildiği ve kiranın belirsiz olması nedeni ile uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.
Davacı alacaklının başlattığı icra takibinin dayanağı 15.11.2004 başlangıç tarihli ve dört yıl süreli yazılı kira sözleşmesidir. İİK. nun 269/2.maddesi hükmüne göre borçlu itirazında kira akdini ve varsa buna ait sözleşmedeki imzasını açık ve kesin olarak reddetmezse akdi kabul etmiş sayılır. Davalı borçlu takibe itirazında açıkça ve ayrıca kira sözleşmesindeki imzasına ve alacağın miktarına karşı çıkmadığına göre kira ilişkisi ve takip konusu miktar kesinleşmiştir. Bu durumda mahkemece uyuşmazlığın bu sözleşmeye göre çözümlenmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir
Karar bu nedenle bozulması gerekir.
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2010/5802, K. 2010/8792, 8 Temmuz 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama