Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2010/6192 K.2010/12969

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, nişanda ve düğünde takılan ziynet bedellerinin tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın reddine, karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde taraflar arasında görülen boşanma davasının reddine karar verildiğini, evliliğin devamı sırasında nişan ve evlenme merasiminde müvekkiline hediye edilen 6 adet her biri 21 gram ağırlığındaki ekol bilezikler ile 50 adet çeyrek altının müvekkilinden alındığını ve iade edilmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 7.410.-TL nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiştir. Davalı vekili ise davanın reddini savunmuştur..

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4.maddesinde;4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabındaki üçüncü kısım hariç olmak üzere(TMK’nun 118-395 mad.) kaynaklanan bütün davalara aile mahkemesinde bakılacağı hükme bağlanmıştır.

Olayımıza gelince; Kişisel malların iadesi Türk Medeni Kanunun 226 ncı maddesinde düzenlenmiş olup, davanın bu madde hükümlerine göre çözümlenmesi icap eder. Söz konusu madde Türk Medeni Kanununun 2.kitabında yer aldığına göre davanın Aile Mahkemesi sıfatıyla görülüp sonuçlandırılması gerekir. Bu nevi davalar bağımsız Aile Mahkemesi bulunan yerlerde bağımsız Aile Mahkemesinde, bağımsız Aile Mahkemesi bulunmayan yerlerde ise Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde Aile Mahkemesi sıfatıyla görülüp karara bağlanması gereği düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla yargılamaya devam edilip sonuçlandırılması doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.