Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2010/6684 K.2010/13037

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair Karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, işyeri ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkeme davanın kabulüne karar vermiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arzetmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

Olayımıza gelince; davacılar vekili, dava dilekçesinde, boşta bulunan müvekkillerinden ...ün kiralanan taşınmazın bulunduğu tüm binada mobilya üretim ve satım işi yapacağını iddia ederek kiralanan 1. Kat 9, 10 ve 13 nolu bağımsız bölümlerin tahliyesini istemiştir. Davalı vekili ihtiyacın samimi olmadığını, kendi kullandığı bölümler dışında binanın tamamen boş olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Bu savunma üzerine mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda; kiralananın 530 m2 olup, davacılara ait binanın tamamının ise 3 katlı 3600m2 olduğu, davalının kullandığı kısım çıkarıldığında kalan 3000 m2 boş alanın yapılmak istenen mobilyacılık işine uygun ve yeterli olduğu belirtilmiştir.

Davacının mobilya imalat ve satışı için elverişli ve yeterli olduğu anlaşılan binanın 3000 m2 boş kısmını ihtiyacında kullanmayıp uzun bir süre boş tutması ayrıca dava açılmadan kısa süre önce bu kısma kiralama amacıyla kiralık ilanı asılmış olması da ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olmadığını gösterir. Bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde tahliyeye karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.