Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2010/7263 K.2010/14224

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Uyuşmazlık, ziynet eşyalarının bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, 20.11.2006 tarihli dava dilekçesinde; tarafların Bucak Aile Mahkemesinin 2004/156 – 904 sayılı ilamı ile boşandıklarını, davacıya ait olan 10 adet her biri 15'er gram ağırlığında ikişer burkumlu 22 ayar bilezik, bir adet ortalama büyüklükte set takımını davalıya ödünç olarak verdiğini, davalının iade etmediğini, davacının davalıdan toplam 150 gram 22 ayar bilezik ve 22 ayar 1 set takımı alacağı bulunduğunu, bu nedenlerle bileziklerin toplam değeri olan 4.275,00 TL ve set takımı için 2.000,00 TL olmak üzere toplam 6.275,00 TL altın bedelinin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş,

davalı ise davanın reddini savunmuştur. Mahkemece tarafların boşanmalarına ilişkin ilamın 4.4.2005 tarihinde kesinleşmiş olup, iş bu davanın TMK 178.maddesi gereğince boşanma ilamının kesinleşmesinden itibaren 1 yıl içerisinde açılması gerektiği halde 20.11.2006 tarihinde ikame olunduğu, 1 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı, müşterek hayat devam ederken ödünç olarak verdiği kendisine ait olan ziynetlerin iadesini talep etmiştir. İstek, kişisel malların davalıda kalması nedeniyle bedellerinin tahsili istemine ilişkindir. Türk Medeni Kanunu 226/1 maddesi gereğince eşler her zaman birbirlerinde kalan kişisel eşyalarının iadesini isteyebilirler.

Kişisel malların; bu nitelikte oldukları kanıtlanması koşuluyla geri istenebilmesi için, evlilik birliğinin sona ermiş olması gerekmediği gibi, kişisel malların iadesine ilişkin dava, boşanmanın fer’i niteliğinde olmadığından, TMK.nun 178.maddesindeki 1 yıllık zamanaşımı süresinin bu davada uygulanma yeri bulunmamaktadır.

Türk Medeni Kanunu 226. maddesinden kaynaklanan dava için ayrıca özel bir düzenleme bulunmadığından Borçlar Kanunu 125.maddesindeki genel zamanaşımı olan 10 yıllık süre içerisinde açılması mümkün olup, mahkemece 20.11.2006 tarihinde açılan davanın süresinde olduğu düşünülmeksizin işin esasının incelenerek sonuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.