Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2011/14115 K.2012/2583

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iktisap nedeniyle kiralananın tahliyesi isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ve hüküm davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı dava dilekçesinde işyeri vasfındaki taşınmazları 31.12.2010 tarihinde satın aldığını, Gaziantep 2. Noterliğinin 04.01.2011 tarih ve 136 yevmiye sayılı ihtarnamesiyle, iktisap nedeniyle tahliye irade beyanını davalıya bildirdiğini belirterek, 6570 Sayılı Yasanın 7/d maddesi gereğince iktisap nedeniyle tahliye talebinde bulunmuştur. Davalı vekili, yapılan satışın muvazaalı olduğunu, samimi ihtiyaç iddiasının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Konut ya da çatılı işyeri niteliğindeki bir taşınmazı iktisap eden kimse dilerse eski malik ile kiracı arasında yapılmış sözleşmeye dayanarak sözleşmenin sonunda bir ay içinde, dilerse 6570 Sayılı Kanunun 7/d maddesi uyarınca edinme günü de dahil olmak üzere edinme tarihinden başlayarak bir ay içinde durumu kiracıya yazılı olarak bildirmek koşuluyla edinme tarihinden itibaren altı ay sonra ihtiyaç nedeniyle tahliye davası açabilir. Davanın altı ayın sonunda hemen açılması şart olmayıp sözleşme sonuna kadar açılması mümkündür. Ancak edinmeyi izleyen bir ay içerisinde bildirimin tebliği zorunlu olup bunun sonradan giderilmesi mümkün değildir. Açılacak davada tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın varlığının kanıtlanması gerekir. Taşınmazı iktisap tek başına tahliyeye nedeni olamaz.

Davacı dava dilekçesinde hiçbir tahliye nedenine dayanmadan sadece kiracıya fesih bildiriminde bulunduğundan bahisle, tahliye talep ettiğinden, mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.