Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2011/3517 K.2011/7771

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı 22/12/2009 tarihli dilekçesi ile, kiracı olan davalının bir yıllık kira bedeli olan 1800,00 TL yi ödemediğini belirterek davalının tahliyesi ile kira bedelinin tahsilini talep etmiş, davalı ise cevabında kira bedelinin bir kısmını peşin ödediğini, bir kısmının ise yapılan masraflara sayılması hususunda anlaştıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece tahliyeye ve kira alacağının tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Dosya kapsamına, toplanan delillere ve karar yerinde yazılan gerekçeye göre davalının alacağa ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-)Davalının tahliyeye yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Borçlar Kanunu 260. maddesi gereğince, temerrüt nedeniyle tahliye kararı verilebilmesi için, kiracıya ödenmediği ileri sürülen ayların kira paraları için ihtarname gönderilmesi ve otuz günlük ödeme süresi tanınması gerekir. Kiracı hakkında temerrüt nedeniyle tahliye davası açma hakkı, bu otuz günlük sürenin bitiminden itibaren doğar. Borçlar Kanununun 260.maddesi hükmü uyarınca temerrüt nedeniyle tahliyeye karar verilebilmesi için istenen kira parasının muaccel (istenebilir) olması ve bu kira bedelinin verilen otuz (30) günlük sürede ödenmemiş bulunması ve ihtarnamede verilen süre içerisinde kira parasının ödenmemesi halinde akdin feshedileceğinin açıkça belirtilmesi gerekir.

Olayımıza gelince; Dava tarihinden önce davacı tarafından gönderilen ve BK 260. maddesinde belirtilen koşulları taşıyan bir ihtarname bulunmadığından davacı B.K. 260. maddesine dayanarak temerrüt nedeni ile kiralananın tahliyesini isteyemez. Bu nedenle davacı tarafından kira bedelinin ödenmemesi sebebi ile açılan tahliye davasının reddine karar verilmesi gerekirken kiralananın tahliyesine karar verilmesi doğru değildir.

Kararın bu nedenle tahliyeye yönelik olarak bozulması gerekir.