Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2011/8032 K.2011/13028

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye ve alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, temerrüt nedeniyle kiralananın tahliyesi ve kira alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, kiracı olan davalının 20.07.2010 tarihinde ödemesi gereken kira parasını ödemediğinden ihtarname yolladıklarını, davalının kiraları ödemediğini bildirerek kiralananın tahliyesini ve 5000.-TL'nin tahsilini talep etmiştir. Davalı davanın reddini savunmuştur. Mahkemece dava kısa kararda husumetten reddedilmiş ise de gerekçede kiralananın 6570 sayılı Kanuna tabi olması nedeniyle, Borçlar Kanununun 260. maddesinin uygulanmayacağı, 6570 sayılı Kanunun uygulansa dahi 7/e'nin koşullarının oluşmadığından davanın reddi gerektiğini açıklamıştır.

Borçlar Kanununun 260.maddesi hükmü uyarınca temerrüt nedeniyle açılacak tahliye davasının kural olarak kiralayan tarafından açılması gerekir. Kiralayanlar birden fazla ise aralarında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan ihtarnameyi birlikte göndermeleri ve yine davayı da birlikte açmaları zorunludur. Kiralayan durumunda olmayan malik veya kiralananı sonradan iktisap eden yeni malikin önceden kiracıya ihbar göndererek kira paralarının kendisine ödenmesini istemesi bu ihbarın sonuçsuz kalması halinde yasal içerikli ihtarname tebliğ ettirmek suretiyle dava açması gerekir. Dava hakkına ilişkin bu husus mahkemece kendiliğinden gözönünde bulundurulmalıdır.

Taraflar arasındaki 16.10.2010 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Borçlar Kanununun 260. maddesi kira paralarının zamanında ödenmemesi durumunda adi kira ilişkisinde uygulanan bir hüküm olup 6570 sayılı Kanunun 1 ve 8. maddeleri uyarınca kiralananın 6570 sayılı Kanuna tabi olması Borçlar Kanununun 260. maddesinin uygulanmasına engel olmaz. Mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.