KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2012/5614 E., 2012/10275 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Temmuz 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
- Dava türü
- Alacak
Karar Metni
241 kelime·1 dk okuma·2 bölüm
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Dosya kapsamına, toplanan delillere, bozma gereklerine uygun şekilde karar verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna ve bozma gereklerine uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 09.07.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.
(M)
KARŞI OY YAZISI
Taraflar arasında kalan son uyuşmazlık, 26.05.2010 tarih, 13074 E-6288 K sayılı bozma kararımızda açıklandığı gibi tacir olmayan davalının cezai şartın fahiş olduğunu savunması üzerine, BK.nun 161/son maddesi gereğince cezai şartın miktarı konusunda bir değerlendirme yapılması gerektiği noktasındadır.
Mahkemenin bozma kararına uyulmasına rağmen hiçbir araştırma ve değerlendirme yapılmaksızın neye göre belirlendiği anlaşılamayan bir şekilde cezai şartların indirim yoluna gittiği anlaşılmaktadır.
Kanunda hakimin hangi ölçü ve yönteme göre cezai şartta indirime gideceği düzenlenmemiş ise de, yerleşen Yargıtay İçtihatlarına göre alacaklının asıl borcun ifasındaki menfaati ile cezai şart miktarı arasındaki oran, borçlunun borca aykırılığının ağırlığı, kusurun derecesi, asıl borç ilişkisinin türü ve süresi, tarafların ekonomik durumları ölçü alınarak hüküm altına alınacak ceza miktarı hak, adalet ve nesafet kurallarına uygun olarak tespit edilebilir.
Mahkemece, az önce açıklanan yöntem izlenmeden cezai şarttan indirime gidilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan sayın çoğunluğun onama görüşüne katılamıyor, yukarıda yazdığım gerekçelerle hükmün bozulması gerektiğini düşünüyorum. 09.07.2012
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2012/5614, K. 2012/10275, 9 Temmuz 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama