Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2012/8420 K.2012/11630

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü. Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine vaki itiraz üzerine davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması, tahliye ve icra inkar tazminatının tahsili isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takipte dayanılan ve karara esas alınan 10/09/2004 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı vekili tarafından sözleşmeye dayanılarak 21/10/2010 tarihinde başlatılan icra takibinde, ödenmeyen Nisan 2009 ila Ekim 2010 ayları arasındaki 19.000,00 TL alacağın tahsili istenilmiştir.

Davalı borçlu yasal sürede verdiği borca itiraz dilekçesinde; kiralananı 2006 yılında tahliye ettiğini fiilen ...’ın kiracı olduğunu, sunulan sözleşmede imzası bulunsa da sözleşme eski tarihli olup daha önce oturduğu döneme ilişkin olduğunu belirterek borca itiraz etmiştir. Davalı bu savunmalarını İİK.'nun 269/c maddesindeki belgelerle ispat edememiştir.

Mahkemece davalının kira ilişkisine itiraz ettiği, davacı tarafça kira ilişkisinin uzatıldığına dair belge ibraz edilmediği ve bu hali ile delillerin değerlendirilmesinin hukuk mahkemesinde yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de borçlu kiracı kira ilişkisine karşı çıkmamış, kiralananı tahliye ve teslim ettiğini savunmuştur.

Kiracı borçlu, kiralananı tahliye ve anahtarını da kiralayana teslim ettiğini İİK.nun 269/c maddesinde nitelikleri yazılı bir belge ile ispat edemediğine göre işin esası hakkında bir karar vermek gerekirken yazılı gerekçeyle red kararı verilmesi doğru olmadığı gibi, kabule göre de mahkemece delillerin değerlendirilmesinin hukuk mahkemelerinde yargılamayı gerektirdiği belirtilerek dava reddedildiği halde davalı yararına %40 inkar tazminatına karar verilmesi de doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.