Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2013/11198 K.2013/13966

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, tahliye taahhüdüne dayalı icra takibine yapılan itirazın kaldırılması istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde: Davalı kiracı tarafından tanzim ve imza edilerek verilen 15.6.2012 tarihli tahliye taahhütnamesine dayanarak icra takibi yaptıklarını, ancak davalının kötü niyetli olarak takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın kaldırılmasını, kiralanın tahliyesini talep etmiştir. Davalı vekili ise icra dosyasında müvekkilinin yaptığı itirazında imzayı inkar ettiğini bu nedenle mahkemenin görevli olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Takibe dayanak yapılan ve hükme esas alınan 15.2.2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.Davacı kiraya veren 13.3.2013 tarihinde başlattığı İstanbul Anadolu 9. İcra Müdürlüğü'nün 2013/4609 esas sayılı takip dosyasında 15.6.2012 tarihinde düzenlenen ve 10.3.2013 tahliye tarihli taahhüde dayanarak kiralananın tahliyesi isteminde bulunmuştur. Tahliye emri davalıya 19.3.2013 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davalı borçlu 25.3.2013 tarihinde süresinde yaptığı itirazında "tahliye taahhütnamesine itiraz ediyorum ve kabul etmiyorum. Zira kiralayan ile hayatımda sadece bir defa o da kira kontratını imzaladığımız tarih olan 3.2.2012 günü bir araya geldik. Bunun haricinde ne kiralayan ile nede herhangi bir temsilcisi ile bir araya gelmedim.

Dolayısı ile dosyanıza konu edildiği gibi 15.6.2012 tarihinde kendisine herhangi bir taahhütte bulunmadığım gibi bu da mümkün değildir.” şeklinde beyanda bulunmuştur. İİK 275/2 maddesine göre davalının tahliye taahhütnamesinin düzenlenme tarihine itiraz ettiğinin kabulü gerekir. Bu durumda uyuşmazlık yargılamayı gerektirdiğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul kararı verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.