Yargıtay 6. Hukuk Dairesi E.2013/16179 K.2013/17432

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ödenmeyen kira ve aidat alacağının, cezai şart ve tabela indirme ücretinin tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulü ile takibin 20.204,65 TL alacak üzerinden devamına karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1.Dosya kapsamına toplanan delillere delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ve davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin icra inkar tazminatı istemine yönelik temyiz itirazlarına gelince,

İcra ve İflas Kanunu'nun 67/2. maddesine göre, borçlunun itirazının haksızlığına karar verilirse borçlu, takibinde haksız ve kötü niyetli görülürse alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine %40'dan aşağı olmamak üzere tazminatla mahkum edilir. Yasa ile güdülen amaç, borçlu olduğu miktarı bilebilecek durumda olan borçlunun ödeme emrinin tebliği üzerine, icra borcunu inkar etmesini önlemek, gerçekte alacaklı olmayan alacaklının da borçluya zarar vermesini engellemektir.

Somut olayda, davacı, taraflar arasında düzenlenen 30.03.2008 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesine dayanarak Şubat 2011 dönemi kira bedelinin ve diğer alacaklarının tahsili için davalı hakkında icra takibi yapmıştır. Sözleşmenin 4.1 maddesinde “ 24 aydan sonra kiracı hiçbir neden göstermeksizin bir ay önceden noter ihtarı ile bildirmek şartıyla sözleşmeyi tek taraflı feshedebilir” hükmü bulunmaktadır. Davalı ...

21. Noterliği’ nin 8.6.2011 tarih ve 167 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile 01.02.2011 de taşınmazı tahliye edeceğini bildirmiş, ihtarname davacı kiraya verene 21.01.2011 tarihinde tebliğ olmuştur. Sözleşmenin 4.1 maddesi uyarınca davalı kiracının kiracılık sıfatı 21.02.2011 tarihine kadar devam etmektedir. Davalı yapılan takip üzerine sözleşmeye uygun olarak istenilen takip konusu Şubat 2011 kirasından 21.02.2011 tarihine kadar sorumludur.

Bu itibarla, davalının kira alacağına ilişkin takibe itirazı haksız ve alacak miktarı likit olduğundan, mahkemece itirazın iptaline karar verilirken davacı yararına talebi doğrultusunda kabul kararı verilen kira alacağı üzerinden %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken bu konudaki isteminin reddedilmesi doğru değildir.

3-Davalı vekilinin işlemiş faize yönelik temyiz itirazlarına gelince; Davacı 24.03.2011 tarihinde başlattığı icra takibi ile 315,14 TL işlemiş faiz talep etmiştir. Mahkemece takibin 20.204,65 TL alacak üzerinden devamına karar verilmiş ise de hükümde işlemiş faiz yönünden olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi de doğru değildir.

4-Davalı vekilinin cezai şart istemine yönelik temyiz itirazlarına gelince. Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin 19.2 maddesinde “ kiracı ek sözleşmelere, işletme el kitabınanda yer alan tüm hükümlere uyacağını taahhüt etmiştir. Kiracı her gün işyerini mesai başlangıcı olan 10.00 da açmak mecburiyetindedir. Aynı doğrultuda 22.00 da kapatmak mecburiyetindedir.

Bu düzenlemeye uymayan kiracılar hakkında gnlük 300 USD ceza tayini hakkı kiralayana aittir.” düzenlemesi bulunmaktadır. Davalı kiracının taşınmazı 1.2.2011 de tahliye ettiği hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı vekili 15.04.2011 havale tarihli dilekçesi ile davalı kiracının taşınmazı tahliye ettiği 01.02.2011 ile sözleşmenin sona ereceği 21.02.2011 tarihleri arasında kapalı tutması nedeniyle sözleşmenin 19.2 maddesi uyarınca 11.915,22 TL cezai şart istemiştir.

Mahkemece 11.724,16 TL cezai şartın tahsiline karar verilmiştir. Davalı kiracı taşınmazı tahliye ettikten sonra sözleşme uyarınca taşınmazı boş tutması nedeniyle bu madde uyarınca cezai şarttan sorumlu değildir. Mahkemece cezai şart alacağı yönünden isteminin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde cezai şarta hükmedilmesi de doğru değildir.