KÜNYE
6. Hukuk Dairesi 2013/16619 E., 2014/9643 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Eylül 2014
- Mahkemesi
- İstanbul 17. Asliye Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 19/06/2013
- Numarası
- 2012/34-2013/313
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak duruşma günü tebliği pulu olmadığından duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.
Dava, kiracının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.
01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nun 4/1-a maddesine göre “Kiralanan taşınmazların, 09.06.1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davalarda” Sulh Hukuk Mahkemesi görevlidir. Mahkemelerin görevi kamu düzenine ilişkin kurallardan olup, yargılamanın her aşamasında istek üzerine, ya da re'sen gözetilmesi gerekir.
Somut olayda, davacı kiracı kiralananın bulunduğu taşınmazın özelleştirilmesi sonucu halefiyet yoluyla kiralayan sıfatını kazanan davalıdan kiralananın yıkılması sonucu içindeki eşyalarının zarar gördüğünden bahisle maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuş olup, uyuşmazlık taraflar arasındaki kira ilişkisinden kaynaklanmaktadır. Davanın 6100 sayılı HMK.nun yürürlüğe girmesinden sonra 24/01/2012 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinde açıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda mahkemenin yukarıda belirtilen yasal düzenleme gereği dava dilekçesini görev yönünden reddederek görevsizlik kararı ile dosyayı görevli Sulh Hukuk Mahkemesine göndermesi gerekirken, yazılı şekilde işin esası incelenerek davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.
Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.
Yargıtay 6. Hukuk Dairesi, E. 2013/16619, K. 2014/9643, 11 Eylül 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama